Waarom we steeds meer weten maar minder overzicht hebben
Op een bepaald moment valt het ineens op; ergens onderweg. Niet wanneer je begint. Je bent bezig met een nieuw onderwerp, bijvoorbeeld een website, campagne. Maar dat kan ook zijn een stukje software of een technische handleiding. Misschien wel een gesprek met AI.
Alles lijkt goed te gaan. Er komt informatie binnen en de antwoorden volgen elkaar op. Nieuwe inzichten dienen zich aan. Totdat je iets wilt terugzoeken; dat ene antwoord, die ene keuze, dat belangrijke inzicht waarvan je zeker wist dat je het nèt nog had gezien.., en dan begint het zoeken.
Opvallend genoeg gebeurt dit vaak op het moment dat er juist veel kennis beschikbaar is
Niet omdat informatie ontbreekt maar omdat informatie zich blijft opstapelen en de antwoorden die leiden naar een volgende vraag. Die vraag leidt weer naar een nieuw onderwerp en voor je het weet bestaat een eenvoudig gesprek uit tientallen schermen vol tekst.
Alles staat er nog, alleen niet meer op de plek waar je het nodig hebt.
Dat moment herken je misschien
Je zoekt niet naar nieuwe informatie maar je zoekt naar iets dat al eerder voorbij is gekomen en je moet terug-scrollen.Telkens weer. Er wordt gezocht naar woorden die je denkt te herinneren en/of je hebt dezelfde vraag opnieuw gesteld.
Niet omdat het antwoord niet goed was, maar omdat het overzicht onderweg verloren is gegaan.
Dat lijkt een klein probleem
Totdat een project uit meerdere stappen bestaat en dan ontstaat er iets anders. De keuzes worden opnieuw gemaakt en besluiten worden opnieuw besproken. Elke stap wordt opnieuw uitgezocht.
Niet omdat mensen vergeten zijn wat er is gezegd maar omdat niemand meer precies weet waar het staat en daar, juist daar ontstaat vertraging. Niet tijdens het denken, maar tijdens het terugvinden.
Misschien is dat één van de opvallendste ontwikkelingen van dit moment
De informatie wordt steeds toegankelijker en het overzicht verdwijnt in de toestroom van informatie. Mensen nemen zelden beslissingen op basis van de hoeveelheid informatie die beschikbaar is. Juist mensen nemen beslissingen wanneer zij overzicht ervaren.
Dat zie je terug in websites., in verpakkingen, merkidentiteiten en campagnes. Dat is immers ook in de manier waarop we nu met AI omgaan. Meer informatie zorgt niet automatisch voor meer inzicht; in de meeste gevallen gebeurt precies het tegenovergestelde.
Wat we steeds vaker zien, is dat succesvolle trajecten niet draaien om betere antwoorden
Trajecten en/of projecten draaien meer en meer om betere structuur waarin we een beslissing vast kunnen leggen. Een route zichtbaar maken of een protocol kunnen opbouwen zodat we een keuze kunnen documenteren.
Niet om informatie te bewaren, maar om overzicht te behouden. Misschien is dat ook de reden waarom protocollen steeds waardevoller worden. Ze bewaren niet alleen de uitkomst. Ze bewaren ook de weg ernaartoe (en slaan alles tussentijds in het geheugen op).
